به گزارش روابط عمومی بنیاد قرآن، دویست بیست و هشتمین نشست تخصصی حکمرانی قرآنی با موضوع حکمرانی با ارایه حجت الاسلام والمسلمین سید مهدی حسین زاده دبیرکل بنیاد قرآن و  دکتر محمود شاه شرقی دبیر اندیشکده حکمرانی قرآنی و  دکتر علی حسین صالحی پژوهشگر و  دکتر غلامرضا محمدزاده دبیر اندیشکده حکمرانی الهی و  آقای دکتر سید محمد قلمکاریان دبیر اندیشکده حکمرانی عادلانه برگزار شد

حجت السلام والمسلمین حسین زاده دبیرکل بنیاد قرآن اظهار داشتند:

در نهج البلاغه از حاکم جامعه اسلامی با عنوان مَلک یا سلطان – که معنای تملک و سلطه‌گری را در خود دارد – یاد نشده بلکه در آن با کلماتی مانند “امام” و “والی” روبرو هستیم. رهبر و امام کسی است که جامعه و امتی را به دنبال خود می‌کشد و خود پیش قراول و طلایه‌دار حرکت است. والی و ولایت متضمن معنای پیوستگی است. والی امت و رعیت کسی است که امور مردم را بر عهده دارد و با آنها پیوسته است. حاکم در نگاه علی(ع) کسی است که در راس حکومت ولی امر و متصدی کارهای مردم بوده و مکلف به تکلیفی الهی و مهم است. فردی از جامعه است که بیشترین و سنگین‌ترین بار مسئولیت بر روی دوش اوست. در سوی دیگر مردم قرار دارند که باید با همه ارزش‌های مادی و معنوی و آرمان‌هایشان مورد احترام قرار گیرند و دین و دنیای آنها با هم و در تعامل لحاظ شود. نگاه امام علی(ع) به حکومت نگاهی الهی است. نگاهی که با نگاه دنیامدارانه و قدرت محورانه تفاوت اساسی دارد. حضرت علی(ع) در آغاز حکومت خود دلیل پذیرفتن آن مسئولیت بزرگ را گرفتن حق ستمدیده از ستمگر برشمرده و آن را پیمانی می‌داند که خداوند از عالمان گرفته است: «سوگند به خدایی که دانه را شکافته و جانداران را آفریده است که اگر انبوه آن جماعت نمی‌بود یا گرد آمدن یاران حجت را بر من تمام نمی‌کرد و خدا از عالمان پیمان نگرفته بود که در برابر شکم‌بارگی ستمکاران و گرسنگی ستمکشان خاموشی نگزینند افسار شتر خلافت را به دور گردنش می‌افکندم و رهایش می‌کردم. بنابراین یکی از اهداف تشکیل حکومت و حکمرانی در اسلام، رسیدگی به حقوق محرومان و دفاع از مظلومان است.

در ادامه دکتر محمود شاه شرقی افزودند:

حکومت با حکمرانی و یا مدیریت با حکمرانی که امروزه در دانشگاه ها هم بحث می شود متفاوت است و این دو مفهوم متفاوت از هم هستند در واقع در اثر رشد دانش مدیریت به دانش سیاست و از آن به دانش   حکمرانی دست یافت.

در غرب بعد از توسعه اقتصادی، نظریه دولت بزرگ مطرح شد و بعد از آن دولت کوچک و باز هم دیدند که در سیستم اجرایی جواب نمی‌دهد که در نهایت به حکمرانی  خوب روی آوردند.

ما باید نظریه مبنایی یعنی حکمرانی عمومی ایرانی – اسلامی رو طراحی و ارائه  کنیم که این مجموعه این کار رو انجام داده و در اندیشکده‌ها هم مطرح شده که تعریف حکمرانی عمومی یکسان شود که مثلا ب۸

ه عنوان یک پایگاه برای استخراج مسائل اجرایی در کشور استفاده کنیم و نقش مساجد را در کشور و امور احیا کنیم.

دکتر غلامرضا محمدزاده افزودند:

برنامه تدوین شده توسط اندیشگاه حکمرانی را به عنوان یک فرایند تعریف کرد که از نقطه ای شروع شد و این فرایند در حال پیشرفت و توسعه است و امید داریم تا به اهداف خود برسیم و روند رو به جلو استمرار داشته باشد.

ما باید منابعی که به عنوان خوراک به یک سیستم حاکمیتی داده می شود را مورد بررسی قرار دهیم تا بتوانیم اصلاحات بهتری را ارائه کنیم، که امروزه اندیشگاه حکمرانی بنیاد قرآن این کار را می کند.

دکتر سید محمد قلمکاریان ادامه دادند:

در تکمیل صحبت های دوستان باید این نکته را خاطر نشان کرد که امروزه ما باید از گنجینه های معنوی خودمان مثل نهج البلاغه و قرآن نهایت استفاده را ببریم و باید بیش از پیش زمان برای مطالعه و پژوهش این منابع غنی بگذاریم تا ان‌شاءالله در هدفمان موفق باشیم.

همچنین مایل هستم از بنیاد قرآن برای تلاش هایی که تا به امروز داشته و دوره های آموزشی تربیتی حکمرانی که برگزار کرده است تشکر و قدردانی کنم.